Monthly Archives: styczeń 2026

W praktyce doradców podatkowych często pojawia się pytanie, które godziny przedsiębiorca może zaliczyć do wymaganego limitu 1225 godzin, aby skorzystać z ulgi zelfstandigenaftrek. Holenderskie sądy wielokrotnie wypowiadały się na ten temat, tworząc jasne zasady.

Poniżej znajduje się kompletne zestawienie zasad wraz z numerami orzeczeń, które precyzyjnie określają, jakie godziny można, a jakich nie można wliczać.

1. Godziny faktycznie przepracowane – można wliczyć

Hoge Raad, 30 marca 2007 r., ECLI:NL:HR:2007:BA1832

Najwyższy Sąd Administracyjny potwierdził, że:

Przedsiębiorca może zaliczyć wszystkie godziny, które faktycznie poświęcił na czynności wykonywane w interesie gospodarczym swojej działalności.

Oznacza to, że do urencriterium można wliczyć m.in.:

• pracę operacyjną dla klientów,
• przygotowanie projektów, analiz, dokumentacji,
• prace administracyjne (księgowość, faktury, deklaracje),
• działania marketingowe i sprzedażowe,
• podróże służbowe i dojazdy,
• przygotowanie i konserwację sprzętu,
• rozmowy z klientami i potencjalnymi klientami,
• działania związane z pozyskiwaniem zleceń.

Kluczowe jest to, że godziny muszą być rzeczywiście przepracowane, a nie tylko deklarowane.

2. Godziny „pozostawania w gotowości” – nie można wliczyć

Gerechtshof ’s‑Hertogenbosch, 3 lutego 1998 r., ECLI:NL:GHSHE:1998:AA8078

Sąd jednoznacznie stwierdził:

Czas, w którym przedsiębiorca jedynie pozostaje dostępny dla firmy, ale nie wykonuje żadnych konkretnych czynności, nie jest czasem pracy i nie może być wliczony do urencriterium.

Przykłady godzin, które nie podlegają zaliczeniu:

• oczekiwanie na telefon bez wykonywania pracy,
• bycie „pod telefonem”,
• czas między zleceniami, jeśli nie wykonujesz żadnych działań biznesowych,
• przerwy niezwiązane z działalnością.

3. Godziny nauki i rozwoju – tylko część można wliczyć

Gerechtshof Arnhem‑Leeuwarden, 21 czerwca 2016 r., ECLI:NL:GHARL:2016:5007

To orzeczenie wprowadza ważne rozróżnienie:

3.1. Godziny, które można wliczyć

Można zaliczyć czas poświęcony na:

utrzymanie lub odświeżenie wiedzy niezbędnej do prowadzenia działalności na obecnym poziomie.

Przykłady:

• szkolenia branżowe,
• kursy aktualizujące wiedzę,
• literatura zawodowa,
• seminaria związane z aktualną działalnością.

3.2. Godziny, których nie można wliczyć

Nie można zaliczyć czasu przeznaczonego na:

zdobywanie nowej wiedzy lub kwalifikacji, które rozszerzają zakres działalności lub umożliwiają wykonywanie nowego zawodu.

Przykłady:

• kursy otwierające nową specjalizację,
• szkolenia zmieniające profil działalności,
• studia niezwiązane z obecną działalnością.

4. Podsumowanie zasad + orzecznictwo

Rodzaj godzin	Czy można wliczyć?	Podstawa prawna
Godziny faktycznie przepracowane na rzecz firmy	✔️ Tak	HR 30‑03‑2007, ECLI:NL:HR:2007:BA1832
Godziny „pozostawania w gotowości”	❌ Nie	GHSHE 03‑02‑1998, ECLI:NL:GHSHE:1998:AA8078
Nauka utrzymująca aktualny poziom wiedzy	✔️ Tak	GHARL 21‑06‑2016, ECLI:NL:GHARL:2016:5007
Nauka zdobywająca nową wiedzę lub kwalifikacje	❌ Nie	GHARL 21‑06‑2016, ECLI:NL:GHARL:2016:5007

5. Najważniejsza zasada praktyczna

Jeśli dana czynność:

• jest konkretna,
• jest wykonana faktycznie,
• służy interesowi gospodarczemu firmy,
• nie jest jedynie „czekaniem”,
• nie jest nauką nowego zawodu,

to można ją wliczyć do urencriterium.

6. Godziny w okresie ciąży

Przedsiębiorczyni może doliczyć 16 tygodni przerwy macierzyńskiej jako godziny pracy, nawet jeśli faktycznie nie pracowała. To wyjątek od zasady „tylko godziny faktyczne”.

7. Jak prowadzić ewidencję godzin?

Najlepiej:

• zapisywać godziny na bieżąco,
• stosować kalendarz, aplikację lub arkusz,
• dokumentować czynności (maile, potwierdzenia spotkań, bilety),
• opisywać każdą aktywność konkretnie i szczegółowo.

W razie kontroli Belastingdienst wymaga wiarygodnego i spójnego rejestru.

DATA: 30-01-2026

ZRÓDŁO: MEDIA

ZLECENIA W HOLANDII

 

Ulga dla samozatrudnionych, znana w Holandii jako zelfstandigenaftrek, jest jednym z najważniejszych instrumentów podatkowych wspierających osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą (zzp). Jej celem jest zmniejszenie obciążeń podatkowych w pierwszych latach prowadzenia firmy oraz wzmocnienie pozycji przedsiębiorców na rynku.

Poniższy artykuł przedstawia zasady działania ulgi, warunki jej uzyskania oraz najważniejsze zmiany, które warto znać, aby prawidłowo rozliczyć się z Belastingdienst.

1. Czym jest zelfstandigenaftrek?

Zelfstandigenaftrek to odliczenie od dochodu, które zmniejsza podstawę opodatkowania przedsiębiorcy. Nie jest to zwrot pieniędzy, lecz obniżenie kwoty, od której naliczany jest podatek dochodowy. Dzięki temu przedsiębiorca płaci niższy podatek, co szczególnie pomaga w pierwszych latach prowadzenia działalności.

2. Kto może skorzystać z ulgi?

Aby uzyskać prawo do zelfstandigenaftrek, przedsiębiorca musi spełnić kilka warunków:

Warunek 1: Status przedsiębiorcy (ondernemer voor de inkomstenbelasting)

Belastingdienst musi uznać, że prowadzisz działalność gospodarczą w rozumieniu podatkowym. Ocenia się to m.in. . na podstawie:

• liczby klientów,
• ryzyka finansowego,
• samodzielności w prowadzeniu działalności,
• zamiaru osiągania zysku.

Warunek 2: Test godzinowy (urencriterium)

Przedsiębiorca musi przepracować co najmniej 1225 godzin rocznie na rzecz swojej działalności. Do tego zalicza się m.in.:

• praca dla klientów,
• przygotowanie ofert,
• marketing,
• administracja,
• szkolenia związane z działalnością.

Warunek 3: Wiek i sytuacja przedsiębiorcy

Ulga przysługuje osobom poniżej wieku emerytalnego AOW. Osoby niepełnosprawne mogą korzystać z obniżonego progu godzinowego.

3. Wysokość ulgi i zmiany w przepisach

W ostatnich latach wysokość zelfstandigenaftrek jest stopniowo obniżana przez rząd holenderski. Celem jest wyrównanie obciążeń podatkowych między samozatrudnionymi a pracownikami etatowymi.

Kwota ulgi zmienia się co roku i jest ustalana w ustawie podatkowej. Warto sprawdzać aktualne dane na stronie Belastingdienst lub w oficjalnych publikacjach rządowych.

4. Jak skorzystać z ulgi w praktyce?

Ulga jest rozliczana automatycznie w zeznaniu rocznym aangifte inkomstenbelasting. W formularzu:

1. Wybierasz sekcję dotyczącą działalności gospodarczej.
2. Wprowadzasz przychody i koszty.
3. System sam sprawdza, czy spełniasz warunki do ulgi.
4. Jeśli tak – kwota zelfstandigenaftrek zostanie odjęta od dochodu.

5. Dodatkowe ulgi powiązane z samozatrudnieniem

Przedsiębiorcy spełniający warunek godzinowy mogą korzystać również z innych odliczeń, takich jak:

• startersaftrek – dodatkowa ulga dla początkujących przedsiębiorców, dostępna przez maksymalnie trzy lata,
• mkb-winstvrijstelling – zwolnienie części dochodu z opodatkowania,
• ulgi inwestycyjne (KIA, EIA, MIA).

Połączenie tych instrumentów może znacząco obniżyć podatek dochodowy.

6. Najczęstsze błędy przedsiębiorców

• Brak ewidencji godzin – Belastingdienst może poprosić o dowody, dlatego warto prowadzić dokładny rejestr.
• Mylenie samozatrudnienia z pracą etatową – jeśli masz tylko jednego klienta i brak ryzyka finansowego, urząd może zakwestionować status przedsiębiorcy.
• Niedoszacowanie kosztów – wiele wydatków można legalnie odliczyć, co dodatkowo zmniejsza podatek.

7. Dlaczego ulga jest ważna?

Zelfstandigenaftrek:

• zwiększa opłacalność prowadzenia działalności,
• pomaga w budowaniu stabilności finansowej,
• wspiera rozwój małych firm i freelancerów,
• ułatwia start początkującym przedsiębiorcom.

 

 

Podsumowanie

Ulga dla samozatrudnionych to kluczowy element systemu podatkowego w Holandii, który realnie obniża obciążenia przedsiębiorców. Aby z niej skorzystać, należy spełnić warunek godzinowy oraz posiadać status przedsiębiorcy w rozumieniu Belastingdienst. Regularne śledzenie zmian w przepisach i prowadzenie rzetelnej dokumentacji to najlepszy sposób, aby bezpiecznie i efektywnie korzystać z dostępnych ulg.

DATA: 30-01-2026

ZRÓDŁO: MEDIA

ZLECENIA W HOLANDII 

System świadczeń chorobowych w Holandii różni się od rozwiązań znanych z Polski. Wiele zależy od rodzaju umowy, sytuacji zawodowej oraz tego, czy pracownik ma jeszcze pracodawcę. Poniższy artykuł szczegółowo wyjaśnia, komu przysługuje chorobowe (Ziektewet), kto je wypłaca, jakie obowiązki ma pracownik i pracodawca oraz jakie wyjątki przewiduje prawo holenderskie.

 

1. Czym jest Ziektewet?

 

Ziektewet (ZW) to ustawa regulująca świadczenia chorobowe wypłacane przez urząd pracy UWV osobom, które nie mają pracodawcy lub nie mogą liczyć na wypłatę wynagrodzenia chorobowego od pracodawcy. Świadczenie to jest formą zabezpieczenia dochodu w sytuacji, gdy choroba uniemożliwia wykonywanie pracy.

 

2. Kiedy NIE przysługuje Ziektewet?

 

Jeśli pracownik ma ważną umowę o pracę, to pracodawca jest zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia chorobowego przez maksymalnie 2 lata. Wyjątki opisano w kolejnych sekcjach.

 

3. Kiedy przysługuje chorobowe z UWV (Ziektewet)?

 

3.1. Gdy pracownik nie ma już pracodawcy

Ziektewet przysługuje osobom, które:

• są chore w dniu zakończenia umowy,
• zachorowały w ciągu 4 tygodni po zakończeniu umowy.

W takich sytuacjach były pracodawca musi zgłosić pracownika jako chorego do UWV. Jeśli tego nie zrobi, pracownik może zgłosić się samodzielnie.

 

4. Chorobowe a różne rodzaje umów

 

4.1. Pracownik z umową o pracę (stałą lub czasową)

• Pracodawca wypłaca wynagrodzenie chorobowe.
• W przypadku choroby w ciąży pracodawca składa wniosek o Ziektewet do UWV, a wypłata przechodzi przez pracodawcę.

4.2. Oproepcontract – umowy elastyczne (min-max, zero godzin)

Min-max

• Pracodawca płaci chorobowe za minimalną liczbę godzin z umowy.

Zero-urencontract (0 godzin)

• Chorobowe przysługuje tylko wtedy, gdy pracownik był faktycznie wezwany do pracy w okresie choroby.

Jeśli pracodawca nie musi płacić wynagrodzenia lub umowa wygasa – pracownik ma prawo do Ziektewet.

4.3. Uitzendcontract – praca przez agencję

Sytuacja zależy od tego, czy agencja należy do organizacji ABU lub NBBU.

Agencja należy do ABU/NBBU:

• Agencja wypłaca wynagrodzenie chorobowe do końca trwania kontraktu.
• Jeśli choroba trwa po zakończeniu umowy – pracownik otrzymuje Ziektewet z UWV.
• Wysokość świadczenia:
  • 1. rok: 70% wynagrodzenia + uzupełnienie do 90% przez agencję,

• • 1. rok: 70% wynagrodzenia + uzupełnienie do 80%.

Agencja nie należy do ABU/NBBU:

• Jeśli w umowie jest uitzendbeding, kontrakt kończy się automatycznie w momencie choroby.
• Pracownik może wtedy ubiegać się o Ziektewet.
• Jeśli nie ma uitzendbeding – agencja płaci chorobowe do końca umowy.

4.4. Koniec umowy czasowej podczas choroby

Jeśli umowa wygasa, a pracownik jest chory:

• pracodawca zgłasza chorobę do UWV,
• Ziektewet jest przyznawany automatycznie. Dotyczy to także sytuacji, gdy choroba zaczęła się do 4 tygodni po zakończeniu umowy.

4.5. Choroba w okresie próbnym

• Pracodawca może zwolnić pracownika w okresie próbnym, nawet jeśli jest chory.
• Choroba nie może być powodem zwolnienia.
• Po zwolnieniu pracownik ma prawo do Ziektewet.

4.6. Zwolnienie z powodów ekonomicznych

• Jeśli pracownik zachoruje po złożeniu wniosku o zwolnienie ekonomiczne, ma prawo do Ziektewet.
• Jeśli był chory przed złożeniem wniosku, prawo do Ziektewet zależy od tego, czy firma się zamyka i czy pracownik choruje krócej niż 2 lata.

4.7. Samodzielne odejście z pracy

• Osoba, która sama złożyła wypowiedzenie i zachorowała, zwykle nie ma prawa do Ziektewet.
• Jeśli nie ma żadnego dochodu, może ubiegać się o bijstand (zasiłek socjalny).

 

5. Choroba podczas pobierania innych świadczeń

 

5.1. WW – zasiłek dla bezrobotnych

• Przez pierwsze 13 tygodni choroby osoba nadal otrzymuje WW.
• Po 13 tygodniach może przejść na Ziektewet, jeśli UWV potwierdzi chorobę.
• Chorobę należy zgłosić najpóźniej drugiego dnia.

5.2. Bijstand – zasiłek socjalny

• Osoby na bijstand nie mają prawa do Ziektewet.
• Chorobę zgłasza się w gminie.
• Gmina może czasowo zwolnić z obowiązku szukania pracy.

 

6. Kto wypłaca chorobowe?

 

Najczęściej robi to UWV, ale istnieją wyjątki:

• Jeśli pracodawca lub agencja jest eigenrisicodrager (samodzielnie pokrywa ryzyko chorobowe), to oni wypłacają Ziektewet i organizują proces reintegracji.
• Informację o tym, czy pracodawca jest eigenrisicodrager, można uzyskać w UWV.

 

7. Co zrobić, jeśli pracodawca nie zgłosił choroby?

 

Jeśli pracodawca nie zgłosił pracownika jako chorego przy zakończeniu umowy:

1. Należy poprosić go o to pisemnie.
2. Jeśli nadal tego nie zrobi – pracownik może sam zgłosić chorobę do UWV i złożyć wniosek o Ziektewet.

 

8. Odwołanie od decyzji UWV

 

Jeśli UWV odmówi przyznania Ziektewet, pracownik ma prawo do bezpłatnego złożenia sprzeciwu (bezwaar). W przypadku dalszej odmowy można złożyć odwołanie do sądu administracyjnego.

 

9. Podsumowanie

 

System chorobowy w Holandii jest złożony i zależy od wielu czynników: rodzaju umowy, momentu zachorowania, statusu zatrudnienia oraz przepisów dotyczących agencji pracy. Kluczowe zasady to:

• Pracodawca płaci chorobowe przez 2 lata, jeśli umowa trwa.
• Ziektewet przysługuje osobom bez pracodawcy lub bez prawa do wynagrodzenia chorobowego.
• Szczególne zasady dotyczą pracowników tymczasowych, osób w okresie próbnym, bezrobotnych i kobiet w ciąży.
• Chorobę zawsze należy zgłaszać na czas – pracodawcy lub UWV.

 

Data: 29-01-2026

Zródło: Media

DOŁĄCZ DO NASZEJ GRUPY NA FB…………

https://www.facebook.com/groups/961164615938032

 

Wyrok amsterdamskiego sądu apelacyjnego z 27 stycznia 2026 r. stał się jednym z najważniejszych punktów odniesienia w europejskiej dyskusji o granicy między samozatrudnieniem a stosunkiem pracy. Sąd odrzucił żądania holenderskiej federacji związkowej FNV, która domagała się uznania wszystkich kierowców Ubera – lub przynajmniej wybranych grup – za pracowników. Kluczowy wniosek: nie da się jednym ruchem zakwalifikować całej grupy wykonującej podobne zadania jako pracowników lub przedsiębiorców. Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny.

To orzeczenie ma ogromne znaczenie nie tylko dla platform cyfrowych, lecz także dla całego rynku pracy, w którym rośnie liczba osób pracujących projektowo, elastycznie i na własny rachunek.

Holistyczna ocena relacji pracy – co naprawdę się liczy?

Sąd potwierdził, że o kwalifikacji relacji decyduje tzw. holistyczna ocena, w której analizuje się wiele elementów jednocześnie. Jednym z nich – i to coraz ważniejszym – jest zewnętrzne przejawianie przedsiębiorczości.

To właśnie ten element okazał się kluczowy w przypadku sześciu kierowców, którzy w postępowaniu opowiedzieli się po stronie Ubera. Sąd uznał ich za samodzielnych przedsiębiorców, ponieważ:

• inwestowali we własne narzędzia pracy, w tym samochody i ich utrzymanie,
• samodzielnie decydowali o czasie pracy,
• podejmowali decyzje biznesowe, np. czy przyjąć kurs, jak optymalizować zarobki,
• ponosili ryzyko finansowe, w tym ryzyko braku zleceń, kosztów choroby czy odpowiedzialności cywilnej,
• działali na rynku z więcej niż jednym zleceniodawcą lub mieli taką możliwość.

Sąd podkreślił, że nawet jeśli kierowcy korzystają z tej samej aplikacji, ich sposób działania może się znacząco różnić. Jedni funkcjonują jak przedsiębiorcy, inni – być może – jak pracownicy. Dlatego nie można ich traktować jako jednolitej grupy.

Dlaczego definicja przedsiębiorcy jest dziś tak ważna?

Współczesny rynek pracy coraz częściej opiera się na modelu, w którym osoba wykonująca usługę nie jest podporządkowana jednemu pracodawcy, lecz działa jak mikroprzedsiębiorca. W praktyce oznacza to:

1. Własne narzędzia pracy

Przedsiębiorca inwestuje w sprzęt, oprogramowanie, pojazd, licencje czy szkolenia. To on ponosi koszty i ryzyko, ale też czerpie korzyści z efektywności tych inwestycji.

2. Marketing i pozyskiwanie klientów

Nawet jeśli korzysta z platformy pośredniczącej, przedsiębiorca:

• buduje swoją reputację,
• dba o jakość usług,
• podejmuje działania, które zwiększają liczbę zleceń.

To element, który odróżnia go od pracownika, który nie musi zabiegać o klientów.

3. Wielu zleceniodawców

Możliwość pracy dla różnych podmiotów – nawet jeśli w praktyce dominuje jeden – jest jednym z najważniejszych kryteriów przedsiębiorczości. Sąd wyraźnie zaznaczył, że sam fakt korzystania z jednej platformy nie oznacza automatycznie stosunku pracy.

4. Ryzyko i odpowiedzialność

Przedsiębiorca:

• sam odpowiada za swoją działalność,
• ponosi ryzyko braku dochodu,
• nie ma gwarancji minimalnego wynagrodzenia,
• samodzielnie organizuje ubezpieczenia i zabezpieczenia socjalne.

To fundamentalna różnica wobec pracownika, który jest chroniony przez prawo pracy.

Konsekwencje wyroku dla rynku pracy

1. Brak „jednej etykiety” dla wszystkich kierowców

Wyrok nie oznacza, że żaden kierowca Ubera nie może być pracownikiem. Oznacza jedynie, że nie można tego stwierdzić zbiorczo. Każdy przypadek wymaga analizy.

2. Wzmocnienie znaczenia indywidualnej przedsiębiorczości

Sąd potwierdził, że zewnętrzne przejawy przedsiębiorczości – takie jak inwestycje, marketing, strategia działania – mogą przeważyć szalę na korzyść uznania danej osoby za przedsiębiorcę.

3. Modyfikacja podejścia organów kontrolnych

Wyrok podkreśla, że kontrola zjawiska „schijnzelfstandigheid” (pozornego samozatrudnienia) musi być prowadzona indywidualnie, a nie na podstawie ogólnych założeń dotyczących danej branży.

4. Możliwe dalsze postępowania

FNV zapowiedziała rozważenie kasacji oraz prowadzenie spraw indywidualnych. Oznacza to, że spór o status kierowców Ubera jeszcze się nie zakończył.

Przedsiębiorca w praktyce – co oznacza to dla osób pracujących na własny rachunek?

Wyrok potwierdza, że aby być uznanym za przedsiębiorcę, warto:

• posiadać własne narzędzia pracy,
• aktywnie pozyskiwać klientów,
• mieć możliwość pracy dla wielu zleceniodawców,
• podejmować decyzje biznesowe,
• ponosić realne ryzyko gospodarcze,
• budować własną markę i strategię działania.

To nie tylko elementy prawne, ale także praktyczne fundamenty prowadzenia działalności.

Podsumowanie

Wyrok amsterdamskiego sądu apelacyjnego to ważny sygnał dla całej gospodarki platformowej i rynku pracy. Pokazuje, że przedsiębiorczość nie jest etykietą, lecz zbiorem konkretnych działań i zachowań. Osoby, które inwestują, podejmują ryzyko, działają strategicznie i mają wielu klientów, mogą być uznane za przedsiębiorców – nawet jeśli korzystają z jednej dominującej platformy.

Jednocześnie wyrok przypomina, że nie każda osoba pracująca przez aplikację jest automatycznie samozatrudniona. Granica między pracownikiem a przedsiębiorcą jest cienka, ale da się ją wyznaczyć – pod warunkiem rzetelnej, indywidualnej analizy.

Data: 28-01-2026

Zródło: Media

 

 

Aansprakelijkheidsverzekering, czyli ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej (OC) w życiu prywatnym, to jedno z najważniejszych, a jednocześnie najtańszych ubezpieczeń, jakie można posiadać w Holandii. Choć nie jest obowiązkowe, zdecydowana większość mieszkańców kraju – ponad 90% – ma je wykupione. I trudno się dziwić: chroni przed kosztami, które w Holandii potrafią być naprawdę wysokie, a miesięczna składka jest symboliczna.

Dlaczego warto mieć OC w Holandii?

✔️ Bo odpowiadasz za szkody, nawet te przypadkowe
W Holandii obowiązuje zasada, że jeśli wyrządzisz komuś szkodę – nawet nieumyślnie – jesteś za nią finansowo odpowiedzialny. Może to być:
• stłuczona przypadkiem czyjaś rzecz,
• uszkodzenie sprzętu w pracy lub u znajomych,
• potrącenie rowerzysty,
• szkoda wyrządzona przez Twoje dziecko lub zwierzę,
• przedmiot spadający z balkonu i niszczący cudze auto.
Koszty takich zdarzeń mogą sięgać tysięcy, a nawet setek tysięcy euro. Ubezpieczenie OC pokrywa te wydatki, chroniąc Twój portfel.

Kogo obejmuje ubezpieczenie?

Standardowa polisa OC w Holandii obejmuje:
• Ciebie,
• partnera/partnerkę,
• dzieci (także studiujące poza domem),
• mieszkających z Tobą rodziców,
• gości przebywających w Twoim domu,
• Twoje zwierzęta domowe.
To oznacza, że jedna polisa chroni całą rodzinę.

Czego OC nie obejmuje?

Ubezpieczenie nie pokrywa szkód:
• wyrządzonych umyślnie,
• związanych z prowadzeniem pojazdów (tu obowiązuje osobna polisa),
• dotyczących Twojego własnego mienia,
• powstałych w ramach działalności zawodowej (do tego służy ubezpieczenie zawodowe).

Ile kosztuje OC w Holandii?

To jedna z największych zalet tego ubezpieczenia – kosztuje naprawdę niewiele.
• osoby indywidualne: ok. 3–5 euro miesięcznie,
• rodziny: ok. 6–8 euro miesięcznie,
• rocznie: zwykle 25–90 euro.
Za tak niewielką kwotę zyskujesz ochronę nawet do 1 250 000 euro na jedno zdarzenie.

Czy OC działa także za granicą?

Tak – większość polis obowiązuje również poza Holandią, co jest szczególnie ważne dla osób często podróżujących lub pracujących sezonowo.
Dlaczego to ważne dla osób pracujących i mieszkających w Holandii?
Holandia to kraj o wysokich kosztach usług i napraw. Nawet drobna szkoda może oznaczać rachunek na kilkaset euro, a poważniejsza – na dziesiątki tysięcy. Dla osób pracujących, mieszkających lub przebywających tu czasowo OC jest więc:
• zabezpieczeniem finansowym,
• ochroną przed nieprzewidzianymi wydatkami,
• spokojem ducha w codziennych sytuacjach,
• rozsądną inwestycją za kilka euro miesięcznie.

 

Podsumowanie

Aansprakelijkheidsverzekering to jedno z najbardziej opłacalnych ubezpieczeń w Holandii. Nie jest obowiązkowe, ale w praktyce powinno je mieć każde pracujące lub mieszkające tu na co dzień. Koszt jest minimalny, a potencjalne oszczędności – ogromne.
Jeśli chcesz uniknąć stresu i niepotrzebnych wydatków, to właśnie to ubezpieczenie daje Ci najlepszą ochronę za najmniejszą cenę.

 

DATA: 26-01-2026

ZRÓDŁO: MEDIA

OGŁOSZENIA W HOLANDII 

http://WWW.FACHWORK.EU

W Holandii zasady dotyczące rozliczania podatku BTW (VAT) od samochodów firmowych są dość złożone. Wielu przedsiębiorców zakłada, że jeśli auto jest wykorzystywane wyłącznie do celów firmowych, to nie muszą martwić się o dodatkowe korekty. Niestety, nie zawsze tak jest.

Jednym z najczęstszych nieporozumień jest kwestia dojazdów do stałego miejsca pracy, czyli np. magazynu, warsztatu, biura czy bazy firmy. Holenderskie prawo podatkowe traktuje takie dojazdy jako użytek prywatny, nawet jeśli przedsiębiorca uważa je za część działalności.

 Dlaczego dojazd do stałej bazy jest traktowany jako użytek prywatny?

Holenderska administracja skarbowa (Belastingdienst) przyjmuje, że:

• Dojazd z domu do stałego miejsca pracy nie jest jazdą firmową,
• …nawet jeśli w tym miejscu wykonujesz pracę fizyczną, odbierasz materiały, ładujesz towar lub zaczynasz trasę służbową.

W praktyce oznacza to, że jeśli codziennie lub regularnie dojeżdżasz do jednego, stałego punktu, to te kilometry są klasyfikowane jako kilometry prywatne.

A skoro pojawiają się kilometry prywatne, to:

➡️ musisz dokonać korekty BTW od kosztów eksploatacji auta lub odliczonego podatku przy zakupie pojazdu.

 Co to jest korekta BTW?

Korekta BTW to obowiązek zwrotu części odliczonego podatku VAT, jeśli samochód firmowy jest używany choćby w minimalnym stopniu prywatnie.

Wyróżnia się dwa rodzaje korekt:

1. Korekta roczna BTW od kosztów eksploatacji

Dotyczy m.in.:

• paliwa
• serwisu
• ubezpieczenia
• podatku drogowego
• amortyzacji

Jeśli auto nie ma prowadzonej kilometrówki, Belastingdienst stosuje ryczałt:

• 2,7% wartości katalogowej auta (cataloguswaarde)  lub
• 1,5% wartości katalogowej .

2. Korekta BTW od zakupu auta

Jeśli odliczono pełne 100% BTW przy zakupie, a pojawi się jakikolwiek użytek prywatny (np. dojazd do bazy), również trzeba dokonać korekty.

 

Dlaczego dojazd do magazynu nie jest jazdą firmową?

Belastingdienst uznaje, że:

• jazda firmowa to jazda między klientami,
• jazda do projektów,
• jazda po materiały, ale tylko jeśli nie jedziesz najpierw do stałego miejsca pracy.

Natomiast:

➡️ Dojazd z domu do stałej bazy = jazda prywatna, ➡️ …nawet jeśli w tej bazie zaczynasz pracę firmową.

To podejście wynika z tego, że stała baza jest traktowana jak „miejsce pracy”, a nie jak klient czy projekt.

 Przykład z życia

Pan Marek prowadzi firmę transportową. Auto firmowe wykorzystuje wyłącznie do działalności. Każdego dnia jedzie:

• z domu do magazynu (stała baza),
• z magazynu rusza w trasę do klientów.

Mimo że nie używa auta prywatnie, dojazd do magazynu jest traktowany jako użytek prywatny. W efekcie Pan Marek musi:

• dokonać korekty BTW,
• zapłacić roczny ryczałt 2,7% wartości katalogowej auta.

Podsumowanie

Nawet jeśli samochód jest wykorzystywany wyłącznie do celów firmowych, to:

• dojazd do stałej bazy jest traktowany jako użytek prywatny,
• …co automatycznie powoduje obowiązek korekty BTW,
• korekta jest naliczana ryczałtowo, jeśli nie prowadzisz kilometrówki,
• dotyczy zarówno kosztów eksploatacji, jak i zakupu auta.

 

 

 

To jedna z najczęstszych pułapek podatkowych w Holandii — wielu przedsiębiorców nie zdaje sobie sprawy, że „jazda do pracy” nie jest jazdą firmową dla podatku BTW. Natomiast względem podatku dochodowego, kilometry dom-praca są kilometrami firmowymi.

 

Data: 22-01-2026

Zródło:Media

 

ZLECENIA W HOLANDII 

Rosnące zadłużenie to problem, który może dotknąć zarówno osoby prywatne, jak i przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. W Niderlandach funkcjonuje rozbudowany system wsparcia, który ma pomóc osobom niewypłacalnym wyjść na prostą. Kluczową rolę odgrywają tu dwa mechanizmy: minnelijke schuldregeling (Msnp) – dobrowolna ugoda z wierzycielami, oraz wettelijke schuldsanering natuurlijke personen (Wsnp) – ustawowa procedura oddłużeniowa prowadzona pod nadzorem sądu.

Poniżej przedstawiamy szczegółowy opis obu rozwiązań, ich przebieg, warunki oraz konsekwencje.

1. Czym jest schuldsanering?

Schuldsanering to proces oddłużeniowy, który ma umożliwić osobom zadłużonym spłatę zobowiązań w sposób realistyczny i kontrolowany. System składa się z dwóch etapów:

• Minnelijke schuldregeling (Msnp) – dobrowolna ugoda z wierzycielami, prowadzona przez doradcę ds. zadłużenia z gminy.
• Wettelijke schuldsanering natuurlijke personen (Wsnp) – ustawowa procedura oddłużeniowa, uruchamiana przez sąd, gdy ugoda nie przynosi efektu.

2. Minnelijke schuldregeling (Msnp) – dobrowolna ugoda

Jak działa Msnp?

Msnp to pierwszy krok w procesie oddłużenia. Osoba zadłużona zgłasza się do gminy, gdzie otrzymuje wsparcie doradcy ds. zadłużenia. Jego zadaniem jest:

• analiza sytuacji finansowej,
• kontakt z wierzycielami,
• wypracowanie propozycji ugody.

W ramach ugody dłużnik spłaca przez 18 miesięcy maksymalnie możliwą kwotę. Jeśli po tym okresie pozostają niespłacone zobowiązania, mogą one zostać umorzone.

Dwangakkoord – przymusowa ugoda

Jeśli jeden lub kilku wierzycieli odmawia udziału w ugodzie, a odmowa jest nieuzasadniona, doradca lub dłużnik mogą wystąpić do sądu o dwangakkoord – narzucenie ugody. Wniosek ten składany jest równocześnie z wnioskiem o dopuszczenie do Wsnp.

3. Wsnp – ustawowa procedura oddłużeniowa

Jeśli Msnp zakończy się niepowodzeniem, możliwe jest przejście do Wsnp, czyli ustawowej procedury oddłużeniowej prowadzonej przez sąd.

Warunki dopuszczenia do Wsnp

Sąd może przyznać dostęp do Wsnp, jeśli:

• dłużnik nie jest w stanie spłacać swoich zobowiązań,
• posiada zaświadczenie z gminy o niepowodzeniu Msnp,
• w ciągu ostatnich 3 lat nie zaciągał świadomie długów w sposób nieodpowiedzialny,
• nie posiada długów wynikających z przestępstw.

W przypadku przedsiębiorców (np. jednoosobowa działalność, wspólnicy VOF) często wymagane jest zakończenie działalności, chyba że jej kontynuacja jest korzystniejsza i nie niesie dużego ryzyka.

Jak przebiega Wsnp?

Po dopuszczeniu do procedury:

• sąd wyznacza bewindvoerder – nadzorcę,
• ustalany jest saneeringsplan – plan spłaty,
• standardowy okres trwania wynosi 18 miesięcy (dla procedur rozpoczętych po 1 lipca 2023 r.),
• dłużnik przekazuje wszystkie środki ponad tzw. vrij te laten bedrag na spłatę wierzycieli.

Nadzorca kontroluje również, czy dłużnik wywiązuje się z obowiązków. W przypadku naruszeń procedura może zostać przerwana, a sąd może ogłosić faillissement – upadłość.

4. Schone lei – nowy start po zakończeniu procedury

Jeśli dłużnik przez cały okres Wsnp przestrzega zasad i obowiązków, po zakończeniu procedury otrzymuje schone lei – „czystą kartę”. Oznacza to, że pozostałe niespłacone zobowiązania zostają umorzone, a osoba zadłużona może rozpocząć życie finansowe od nowa.

5. Dlaczego warto skorzystać z procedury oddłużeniowej?

Schuldsanering to rozwiązanie, które:

• chroni przed narastaniem długów,
• daje realną szansę na wyjście z zadłużenia,
• zapewnia wsparcie profesjonalnych doradców,
• umożliwia umorzenie części zobowiązań,
• pozwala uniknąć upadłości.

Podsumowanie

System oddłużeniowy w Niderlandach jest przejrzysty i nastawiony na pomoc osobom, które znalazły się w trudnej sytuacji finansowej. Zarówno Msnp, jak i Wsnp oferują realne narzędzia do odzyskania stabilności finansowej. Kluczowe jest jednak szybkie działanie, współpraca z doradcami oraz przestrzeganie zasad ustalonych przez gminę i sąd.

 

Data: 20-01-2026

Zródło :Media

OGŁOSZENIA W HOLANDII 

http://WWW.FACHWORK.EU

Odprawa przejściowa (transitievergoeding) to jedno z najważniejszych praw pracownika w Holandii. Przysługuje ona osobom, których umowa o pracę została zakończona z inicjatywy pracodawcy lub nie została przedłużona. Celem świadczenia jest ułatwienie pracownikowi przejścia na nowe zatrudnienie, pokrycie kosztów szkoleń lub wsparcie w okresie poszukiwania pracy.

Poniżej znajduje się szczegółowy, praktyczny przewodnik po zasadach przyznawania i obliczania transitievergoeding.

Czym jest transitievergoeding?

Transitievergoeding to ustawowo gwarantowana odprawa, którą pracodawca musi wypłacić pracownikowi w momencie rozwiązania umowy o pracę. Świadczenie to obowiązuje niezależnie od rodzaju umowy — dotyczy zarówno kontraktów na czas określony, jak i nieokreślony.

Odprawa ma charakter kompensacyjny i ma pomóc pracownikowi w:

• zdobyciu nowej pracy,
• sfinansowaniu kursów lub szkoleń,
• pokryciu kosztów związanych z utratą zatrudnienia.

Kiedy pracownik ma prawo do odprawy?

Prawo do transitievergoeding powstaje w następujących sytuacjach:

• pracodawca wypowiada umowę o pracę,
• pracodawca nie przedłuża umowy na czas określony,
• umowa wygasa z inicjatywy pracodawcy po okresie próbym,
• pracownik odchodzi z pracy z powodu poważnych zaniedbań pracodawcy (tzw. ernstig verwijtbaar handelen).

Kiedy odprawa nie przysługuje?

Pracownik nie otrzyma odprawy, jeśli:

• sam rezygnuje z pracy bez ważnego powodu,
• osiąga wiek emerytalny,
• doszło do poważnego zawinienia po stronie pracownika,
• strony zawarły porozumienie, w którym odprawa nie została przewidziana (choć w praktyce często jest negocjowana).

Jak oblicza się wysokość transitievergoeding?

Wysokość odprawy zależy od stażu pracy i wynagrodzenia pracownika. Obowiązuje prosty wzór:

Wysokość odprawy = 1/3 miesięcznego wynagrodzenia za każdy przepracowany rok

Dodatkowe zasady:

• okresy krótsze niż rok liczone są proporcjonalnie,
• do wynagrodzenia wlicza się dodatki, premie i stałe składniki płacowe,
• nie ma minimalnego okresu zatrudnienia — prawo do odprawy powstaje od pierwszego dnia pracy.

Przykład

Pracownik zarabia 3 000 € brutto miesięcznie i pracował 3 lata i 6 miesięcy.

• 3 lata → 3 × 1/3 × 3 000 € = 3 000 €
• 6 miesięcy → 0,5 × 1/3 × 3 000 € = 500 €

Łączna odprawa: 3 500 €

Czy pracodawca może obniżyć lub zastąpić odprawę?

W pewnych przypadkach pracodawca może pokryć koszty szkoleń lub programów outplacementowych z kwoty transitievergoeding. Musi to jednak zostać uzgodnione z pracownikiem i odpowiednio udokumentowane.

Nie wolno natomiast:

• unikać wypłaty odprawy,
• zastępować jej świadczeniami nieuzgodnionymi z pracownikiem,
• przenosić kosztów na pracownika.

Kiedy odprawa musi zostać wypłacona?

Pracodawca ma obowiązek wypłacić transitievergoeding najpóźniej w miesiącu po zakończeniu umowy o pracę. W przypadku opóźnienia pracownik może domagać się odsetek ustawowych.

Co zrobić, jeśli pracodawca nie wypłaci odprawy?

Jeśli pracodawca odmawia wypłaty lub zaniża jej wysokość, pracownik może:

1. Złożyć pisemne wezwanie do zapłaty,
2. Skorzystać z pomocy prawnika lub organizacji doradczych,
3. Złożyć skargę do sądu pracy (kantonrechter) — zazwyczaj w ciągu 3 miesięcy od zakończenia umowy.

Podsumowanie

Transitievergoeding to ważne zabezpieczenie dla pracowników w Holandii. Odprawa przysługuje w większości przypadków, gdy to pracodawca kończy współpracę. Jej wysokość zależy od stażu pracy i miesięcznego wynagrodzenia, a wypłata powinna nastąpić w ciągu miesiąca od rozwiązania umowy.

Dla pracowników oznacza to realne wsparcie finansowe w okresie przejściowym, a dla pracodawców — obowiązek wynikający bezpośrednio z prawa pracy.

Data: 15-01-2026

Zródło: MF Advies en Bemiddeling

 

 

 

Kto może otrzymać zasiłek IOW? 

Zasiłek IOW (Inkomensvoorziening Oudere Werklozen) to forma wsparcia finansowego dla starszych osób, które straciły pracę i zakończyły pobieranie świadczeń takich jak WW lub loongerelateerde WGA. Program ma na celu zapewnienie minimalnego dochodu do momentu osiągnięcia wieku emerytalnego AOW. Poniżej wyjaśniamy, kto może ubiegać się o to świadczenie i jakie warunki trzeba spełnić.

Czym jest zasiłek IOW?

IOW to świadczenie przeznaczone dla osób starszych, które po utracie pracy nie mają już prawa do zasiłku WW lub zakończyły pobieranie loongerelateerde WGA. Jego celem jest ochrona przed nagłym spadkiem dochodów w okresie poprzedzającym emeryturę. Wysokość świadczenia opiera się na poziomie minimum socjalnego dla osoby samotnej.

Warunki uzyskania IOW po zakończeniu zasiłku WW

Aby otrzymać IOW po zakończeniu zasiłku dla bezrobotnych WW, trzeba spełnić kilka kryteriów:

• w dniu rozpoczęcia bezrobocia trzeba było mieć co najmniej 60 lat i 4 miesiące, jeśli zasiłek WW rozpoczął się 1 stycznia 2020 r. lub później,
• zasiłek WW musiał zostać w pełni wykorzystany,
• prawo do WW musiało powstać po 30 września 2006 r. i przed 1 stycznia 2028 r.,
• okres pobierania WW musiał być dłuższy niż 3 miesiące (np. dzięki spełnieniu tzw. jareneis) lub po 3 miesiącach trzeba było otrzymać pozostałą część wcześniejszego zasiłku WW.

Warunki uzyskania IOW po zakończeniu loongerelateerde WGA

Osoby, które pobierały loongerelateerde WGA, również mogą kwalifikować się do IOW, jeśli:

• miały co najmniej 60 lat w dniu rozpoczęcia świadczenia WGA,
• prawo do WGA powstało po 31 grudnia 2007 r. i przed 1 stycznia 2028 r.,
• okres pobierania loongerelateerde WGA został zakończony.

Jeśli przed WGA pobierano zasiłek WW, dodatkowo obowiązują warunki:

• bezrobocie musiało rozpocząć się po 30 września 2006 r.,
• w pierwszym dniu bezrobocia trzeba było mieć co najmniej 60 lat.

Wysokość świadczenia IOW

Kwota IOW nigdy nie przekracza poziomu minimum socjalnego dla osoby samotnej, czyli 70% płacy minimalnej. Przy ustalaniu wysokości świadczenia uwzględnia się:

• dochody własne, takie jak emerytura lub inne świadczenia,
• nie bierze się pod uwagę majątku, np. oszczędności czy wartości domu,
• dochody partnera również nie są wliczane.

Dzięki temu osoby starsze nie tracą dodatkowo na dochodach po zakończeniu WW lub WGA.

Jak złożyć wniosek o IOW?

Wniosek o IOW składa się w UWV, po zakończeniu zasiłku WW lub loongerelateerde WGA. Instytucja ocenia, czy spełnione są wszystkie warunki i ustala wysokość świadczenia.

Podsumowanie

Zasiłek IOW stanowi ważne wsparcie dla starszych osób, które po utracie pracy nie mają już prawa do innych świadczeń. Program chroni przed utratą dochodu w okresie poprzedzającym emeryturę i jest dostępny dla osób, które spełniają określone kryteria wiekowe oraz dotyczące historii zatrudnienia i pobieranych świadczeń.

Data: 14-01-2026

Zródło: Media

Pomoc administracyjna w Holandii 

Wiek youngtimerów wzrośnie do 25 lat od 2027 roku – co to oznacza dla przedsiębiorców?

Od 2027 roku w Niderlandach zacznie obowiązywać istotna zmiana w zasadach dotyczących tzw. youngtimerów, czyli samochodów służbowych starszych niż 15 lat. Rząd zdecydował o stopniowym podniesieniu minimalnego wieku pojazdu, który kwalifikuje się do preferencyjnej stawki podatkowej. Zmiana ta wpłynie zarówno na przedsiębiorców, jak i pracowników korzystających z firmowych aut.

Youngtimer – jak działa obecna ulga?

W obowiązującym jeszcze systemie samochód firmowy, który ma co najmniej 15 lat, podlega korzystniejszym zasadom naliczania tzw. bijtelling, czyli podatkowego doliczenia za prywatne użytkowanie auta. Zamiast 25% od pierwotnej ceny katalogowej pojazdu, stosuje się 35% od jego aktualnej wartości rynkowej. W przypadku starszych aut różnica ta często oznacza znacznie niższe obciążenia podatkowe.

Podwyższenie wieku: 16 lat w 2026 r., 25 lat w 2027 r.

Przyjęta przez Tweede Kamer (Izbę Reprezentantów) nowelizacja przewiduje:

• od 2026 r. – podniesienie wieku kwalifikującego do ulgi z 15 do 16 lat,
• od 2027 r. – kolejny skok do aż 25 lat.

Oznacza to, że od 2027 roku jedynie pojazdy mające ćwierć wieku będą mogły korzystać z preferencyjnych zasad bijtelling.

Przepisy przejściowe na rok 2026

Rząd wprowadził jednoroczną ulgę przejściową dla aut, które w 2025 roku osiągnęły lub osiągną wiek 15 lat. Jeśli takie auto było już w 2025 roku udostępnione przedsiębiorcy lub pracownikowi i pozostanie w jego użytkowaniu również w 2026 roku, to:

• przez cały 2026 rok można nadal stosować stawkę 35% od wartości rynkowej,
• nawet jeśli pojazd nie osiągnie jeszcze 16 lat.

Warunkiem jest niezmienność użytkownika – auto musi być przypisane tej samej osobie w 2025 i 2026 roku.

Dodatkowo istnieje możliwość wyboru standardowej bijtelling 25% od ceny katalogowej, jeśli okaże się to korzystniejsze. Opcja ta dotyczy jednak tylko okresu, w którym auto nie przekroczy jeszcze 16 lat.

Przykład: jak zmiany wpłyną na wysokość bijtelling?

Załóżmy, że samochód został po raz pierwszy zarejestrowany 30 września 2010 r.

• Od października 2025 r. kwalifikuje się jako youngtimer.
• Jeśli jego wartość rynkowa wynosi 8 000 euro, miesięczna bijtelling wyniesie ok. 233 euro (35% wartości rynkowej / 12).
• Bez ulgi byłoby to ponad 1 040 euro miesięcznie (25% od ceny katalogowej 50 000 euro / 12).

W 2026 r., dzięki przepisom przejściowym, nadal można stosować niższą stawkę. Jednak od stycznia 2027 r. auto nie spełni już wymogu wieku 25 lat, więc bijtelling wróci do poziomu liczonego od ceny katalogowej – ponad czterokrotnie wyższego.

Dlaczego rząd wprowadza zmiany?

Podwyższenie wieku youngtimerów ma zrekompensować koszty budżetowe związane z utrzymaniem niższej bijtelling dla samochodów bezemisyjnych w latach 2026–2027. Innymi słowy, ulga dla aut elektrycznych została częściowo sfinansowana poprzez ograniczenie preferencji dla starszych pojazdów spalinowych.

Co powinni zrobić przedsiębiorcy?

• Przeanalizować opłacalność utrzymania starszych aut po 2026 roku.
• Rozważyć wcześniejszy zakup lub wymianę pojazdu, jeśli planowano korzystanie z ulgi youngtimer.
• Sprawdzić, czy auto kwalifikuje się do przepisów przejściowych na 2026 r.
• Przygotować się na wyższe koszty podatkowe od 2027 r., jeśli pojazd nie osiągnie wieku 25 lat.

Data: 12-01-2026

Zródło: Media

 

Od 1 stycznia 2026 r. w Holandii obowiązuje ogólnokrajowy zakaz płatności gotówkowych powyżej 3 000 euro przy zakupie towarów – dotyczy to również branży budowlanej. Nowe przepisy mają ograniczyć pranie brudnych pieniędzy i finansowanie przestępczości, a ich podstawą jest nowelizacja ustawy Wwft (Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme).

Co to oznacza dla branży budowlanej?

 Dlaczego wprowadzono zakaz?

Holenderski rząd od lat walczy z praniem pieniędzy, które często odbywa się poprzez duże transakcje gotówkowe. Według rządu ograniczenie obrotu gotówką utrudni przestępcom ukrywanie nielegalnych środków finansowych. Dlatego od 1 stycznia 2026 r. wprowadzono zakaz przyjmowania i dokonywania płatności gotówkowych o wartości 3 000 € lub więcej przy zakupie towarów.

W 2027 r. planowane jest również wprowadzenie ogólnoeuropejskiego limitu 10 000 €, ale państwa członkowskie – jak Holandia – mogą stosować niższe progi krajowe.

Branża budowlana: kogo dotyczy zakaz?

Zakaz obejmuje wszystkich handlujących towarami, a więc również:

• hurtownie budowlane,
• sklepy z materiałami budowlanymi,
• firmy sprzedające narzędzia, maszyny i sprzęt,
• punkty sprzedaży płytek, okien, drzwi, paneli,
• sprzedawców elektronarzędzi i wyposażenia budowlanego.

Jeśli klient chce zapłacić gotówką 3 000 € lub więcej, sprzedawca nie może przyjąć takiej płatności. Nie wolno również dzielić transakcji na kilka mniejszych wpłat gotówkowych, aby ominąć limit – jest to wyraźnie zakazane.

A co z usługami budowlanymi?

Zakaz dotyczy wyłącznie towarów, a nie usług. Oznacza to, że:

• wykonawca, hydraulik, elektryk czy firma remontowa może przyjąć gotówkę powyżej 3 000 €,
• ale nie może przyjąć gotówki powyżej 3 000 € za materiały, które sprzedaje klientowi w ramach usługi.

Przykład: Jeśli firma budowlana sprzedaje klientowi okna za 4 000 €, nie może przyjąć tej kwoty w gotówce. Jeśli jednak klient płaci 4 000 € za samą usługę montażu (bez sprzedaży towaru), zakaz nie obowiązuje.

Kogo jeszcze obejmuje zakaz?

• sprzedawców towarów luksusowych (biżuteria, zegarki, samochody),
• antykwariaty i galerie sztuki,
• lombardy i domy zastawu.

Zakaz nie dotyczy transakcji między osobami prywatnymi (np. sprzedaż używanych narzędzi między dwoma osobami fizycznymi).

Od kiedy obowiązuje?

• 1 stycznia 2026 r. – zakaz płatności gotówkowych powyżej 3 000 € w Holandii.
• 2027 r. – planowany unijny limit 10 000 €.

 Konsekwencje dla firm budowlanych

Firmy muszą:

• dostosować regulaminy sprzedaży,
• przeszkolić pracowników,
• wprowadzić jasne zasady przyjmowania płatności,
• odmawiać przyjęcia gotówki powyżej limitu,
• zgłaszać podejrzane transakcje zgodnie z Wwft.

Naruszenie przepisów może skutkować wysokimi karami finansowymi.

Data: 12-01-2026

Zródło: Media

 

 

 

Co pozostaje bez zmian w 2026 roku? Przegląd zasad i praktyk kontrolnych

Pierwotnie zakładano, że okres przejściowy dotyczący egzekwowania przepisów o zatrudnianiu samozatrudnionych zakończy się wraz z końcem 2025 roku. Pod koniec grudnia podjęto jednak decyzję o częściowym przedłużeniu tego etapu. W praktyce oznacza to, że w 2026 roku wiele elementów pozostanie identycznych jak w roku poprzednim.

Co pozostaje takie samo w 2026 roku?

1. Brak zmian w zasadach i kryteriach

Podstawowe reguły oceny relacji między zleceniodawcą a samozatrudnionym nie ulegają modyfikacji. Kryteria stosowane przez organy podatkowe pozostają takie same jak w 2025 roku.

2. Ostrożne podejście do kontroli

Podobnie jak w roku poprzednim, administracja podatkowa stosuje łagodniejszy model nadzoru. Kontrole rozpoczynają się od wizyty w firmie, a nie od pełnego audytu dokumentacji. Ma to na celu przede wszystkim informowanie i korygowanie, a nie natychmiastowe nakładanie sankcji.

3. Brak kar za uchybienia formalne

W 2026 roku nadal nie będą nakładane tzw. verzuimboetes, czyli kary za brak, błędne lub spóźnione deklaracje i płatności. To ważna informacja dla przedsiębiorców, którzy wciąż dostosowują się do nowych realiów.

4. Możliwość nałożenia zaległej składki na podatek od wynagrodzeń

Tak jak w 2025 roku, urząd skarbowy może nałożyć zaległą płatność podatku od wynagrodzeń, jednak nie dotyczy to okresów sprzed 2025 roku.

5. Utrzymujące się ryzyka prawne

Ryzyko roszczeń pracowniczych, np. o uznanie stosunku pracy, pozostaje aktualne również w 2026 roku. Przedsiębiorcy powinni nadal zachować ostrożność przy korzystaniu z usług samozatrudnionych.

6. Kontrole oparte na analizie ryzyka

Administracja podatkowa kontynuuje politykę kontroli ukierunkowanych na obszary, w których prawdopodobieństwo nieprawidłowości jest większe. Nie jest to nowość — taki model działania stosowany jest od lat.

7. Brak kontroli ukierunkowanych na konkretne branże

Nie przewiduje się specjalnych działań wobec wybranych sektorów. Według organów podatkowych ryzyko pozornego samozatrudnienia występuje w każdej branży.

8. Dodatkowa uwaga dla sektora pośrednictwa

Zaktualizowana strategia kontroli na 2026 rok wskazuje, że sektor pośredników — zwłaszcza agencji zatrudniających dużą liczbę freelancerów — pozostanie pod szczególną obserwacją. Wynika to z potencjalnych efektów łańcuchowych oraz skali zjawiska. Podobne podejście obowiązywało już w 2025 roku.

Co zmienia się w 2026 roku?

Choć większość zasad pozostaje bez zmian, pojawia się jedna istotna nowość.

Możliwość nakładania kar za oszustwa podatkowe

Od 1 stycznia 2026 roku urząd skarbowy może nakładać vergrijpboetes, czyli kary za umyślne naruszenia lub rażące zaniedbania. Mogą one wynosić od 10% do nawet 100% kwoty zaległości podatkowej.

Takie sankcje będą stosowane wyłącznie w przypadkach, w których można wykazać świadome działanie lub poważne zaniedbanie. Przykłady obejmują:

• ignorowanie wcześniejszych ostrzeżeń ze strony urzędu,
• kontynuowanie nieprawidłowych praktyk mimo jasnych sygnałów o ich bezprawności,
• celowe zatrudnianie samozatrudnionych w sposób sprzeczny z przepisami.

Możliwość postępowania karnego

W sytuacjach, w których istnieje podejrzenie umyślnego działania oraz powstaje szkoda podatkowa przekraczająca 100 000 euro, urząd skarbowy może rozważyć skierowanie sprawy do prokuratury. Nie jest to nowe rozwiązanie — to standardowa procedura stosowana przy poważnych naruszeniach podatkowych.

Podsumowanie

Rok 2026 przynosi kontynuację dotychczasowej polityki nadzoru, z naciskiem na edukację, dialog i kontrole oparte na analizie ryzyka. Najważniejszą zmianą jest możliwość nakładania kar za umyślne naruszenia, co stanowi wyraźny sygnał, że okres przejściowy powoli dobiega końca. Przedsiębiorcy powinni więc zadbać o prawidłowe relacje z samozatrudnionymi i upewnić się, że ich praktyki są zgodne z obowiązującymi przepisami.

DATA: 07-01-2026

Zródło: Media

Polscy przedsiębiorcy w Holandii. Dołącz do nas….

https://fachwork.eu/eu-vakmensen/

 

Continue reading →